hafif bir inlemeydi parmaklarımın arasından kayıp giden. işte bu, milenyum çığlıklarıydı. ben kağıdın hışırtısını, kalemin yakarışını duymadan, gözyaşlarım kağıdı okşamadan yazdığımı anlamazken gitmişsin.

gitmişim.

sahi, sevmiyorum ben böyle elektronik işleri. o yüzden midir yakaadığımda benden bir parçayı, günümüzün tüketici halkı gibi bitirdim, tükettim, mahvettim...

sahi.

ben gitmişim.

hatta olmamışım.

aitlik yalanmış.

şimdi döndük mü ozan atışmalarına...

eğer görmediğim bir varlığa inansaydım bana deli demezdiniz,şimdi niye gördüğüme inandığım için hayalperest oluyorum? inandığım için hayatımı zorlaştırdığıma? ben, \'\'ben\'\' iken neden şimdi sen oluyorum?

buna düpedüz \'\'bu işte bir hata var.\'\' denir. en başından beri varlığını sorgulamadığımız o hatayı şimdi benim gözüme sokmak neden, bir kumla sabahına uyanacakken? gerçi herşey çok tükenmiş artık, aşk tükenmiş, saygı tükenmiş. benim gelmemi bekliyorlarmış. gelmemi ve şefkat göstermek istememi... olacak olan bu değil, olduran oydu. yok artık çözülecek kelimelerim, harfler olabildiğince düz. ne var biliyor musun, bu kez hayatımı değiştirecek bir karar vermiyorum. bu kez hayatımı bir başkasının kararı değiştirdi.

iyi ki de değiştirdi diyemem.

ben hiç olmamışım. oluşum kutsanmıyor şu an dudaklarda. ben isimini kutsarken...

hayatım değişti. sihri yitirmek ancak bu kadar keyifli olabilirdi.

kaçınız hayatınızda bir sihri gördünüz? yakalamaya çalışmadan hilesini? kaçınız onun hilesiz olduğuna inandınız?

ben sihrin ta kendisi oldum. kara büyüymüş sonu.

bence hala çok güzel bir rüya kendisi. hiç bir insan bulamazdı, yaşayamazdı, çözemezdi hileleri konuşmadan. sevdim. çok içten, çok temiz. şarabı da suyu da ben oldum. onu en büyük hedefim yaptım. ancak o hata öyle bir yıkıldı ki tepemize, o hataya \'\' seni gördük ama karşı koyuyoruz\'\' dememiz yetmedi. onu yenecekken, tüm askerlerimiz öldü, benim güvendiğim kalem düştü.

artık o derin uykulara yatmıyorum. çünkü biliyorum artık beklemiyor beni. rahat değilim. yakında başkalarını bekleyecek. çükü onun mizacı bu. bilmiyor ki bu kadar saf sevilemeyecek. kimse ona onun için git derken içinden ağlamayacak. kimse onu kirpiğinn ucundan baktığında anlamayacak. o konuşmadan duymayacak ve o gülmeden güldüremeyecek.

şimdi ben oldum, yeniden...

çünkü şimdi, seninle aynı sokakta oturan o tanımadığın kızım. sen içimi acıtmayan bir hatıra. çok büyüktü bu son yaptığın yanlış. o yüzden bu son yazım. bu son seslenişim. herşeye tamam da bu kez, kaldıramıyorum. yanına gelip tüm yaralarını sarmak isterken bu yok oluşu hazmedemiyorum.

kendine iyi bak